Deze Yin XL was een diepe integratie van een proces wat zich al jarenlang bevindt. Het ging over thuiskomen in mezelf.
In de golden tree, iets versmolten in de aarde voelde ik de verbinding die ik heb opgebouwd met haar. Haar dieptes, haar donker, is het proces waar ik me in bevond en in wroette. Het pad van belichaming.
Tijdens de ademreis, diep verbonden met mijn adem en het leven. Het tot me nemen maar ook het (durven) loslaten. Het niet hoeven te dragen of vast te houden, maar het allemaal mogen beleven, mogen ervaren zonder de hechting of identificatie. In alles wat je tot je neemt en ook alles wat je mag loslaten wat niet meer dient.
De twisted roots. Mijn benen als stevige wortels, mijn lijf volledig in de twist en als een vogel spreiden mijn armen wijd uit. De voedingsbodem van mijn wortels die net als takken naar mijn armen stromen. Mijn hart wijd open, volledig bevrijd, volledig levend aanwezig. Rijke zuurstof door elke vezel. De muziek speelt de woorden ‘what once was a dream, is now reality’. En daar lag ik, open, bevrijd, stevig in mijn basis, stevig in mijn zijn. De diepe veiligheid in mezelf, de bedding en zachtheid van gedragen worden. Er verschijnt een grote lach op mijn gezicht, overgave aan het leven.
Een golf van dankbaarheid spoelt door mijn hele zijn. Het klopt, dit klopt. Deze mate van liefde ervaren, doordat je het donker zo goed kent. Moeder aarde, die het allemaal kan dragen met onvoorwaardelijke liefde. Diep in mijn bekken, kwam de onderstroom omhoog. Ik ben thuis. Ik mag zijn, ik mag er zijn. Hier op aarde. Ik kies voor het leven. Om ten volste te leven.
With much love,
Pien.
Lees meer
02 juni 2025 om 21:29