Ik zie haar telkens opnieuw verschijnen tijdens een baarmoederlezing. Ik zie geen persoon of een gedaante uit een vorig leven, het gaat om een aanwezigheid.
Soms komt ze binnen als een gevoel dat een vrouw al haar hele leven kent maar nooit heeft kunnen benoemen. En helaas ook vaak als verdriet dat generaties lang geen stem heeft gekregen. Of als een vuur dat al jaren onder de oppervlakte smeult en eindelijk gezien wil worden.
Bij elke nieuwe sessie zie ik hetzelfde stramien: een vrouw brengt een vraag of een intentie in. En wat zich dan ontvouwt, gaat zelden over de vraag waarmee ze begon. Een baarmoeder vertelt geen nu eenmaal geen lineair verhaal en spreekt de taal van ons hoofd niet.
Ze opent een poort of misschien eerst een heel klein kiertje van de poort...naar wat vergeten werd...wat onderdrukt werd...naar wat diep vanbinnen, onbewust, al wist dat het ooit herinnerd zou worden.
Dit kan vreemd klinken want we leven tenslotte in een wereld waarin we geleerd hebben dat wijsheid zich in het hoofd bevindt.
Dat antwoorden gevonden worden door harder na te denken, te analyseren, informatie te verzamelen.
En toch...
Hoeveel vrouwen hebben ondertussen niet een boekenkast vol met kennis over zelf ontwikkeling en persoonlijke groei?
Hoeveel opleidingen hebben ze gevolgd, hoeveel podcasts hebben ze beluisterd, hoeveel advies hebben ze gevraagd?
En waarom voelen zoveel vrouwen zich ondanks dat alles nog steeds afgesneden van zichzelf?
Misschien net omdat er een deel van ons "zijn" zich niet laat bereiken via het verstand. Een deel dat wacht tot we stil genoeg worden om te luisteren.
Eeuwen geleden wist men dat nog.
De machtigste mannen ter wereld wisten dat zelfs beter dan wij vandaag. Koningen raadpleegden zieneressen voordat ze oorlog voerden.
Heersers reisden honderden kilometers om een orakel te bezoeken.
Niet omdat deze vrouwen beschikten over geheime informatie maar omdat ze toegang hadden tot een andere manier van waarnemen.
Een manier die gebaseerd was op afstemming in plaats van controle. De kracht van aanwezigheid zonder inmenging van macht.
Zij luisterden naar wat onder de oppervlakte leefde, naar die bewegingen die voor de meesten nog ontzichtbaar waren, naar de waarheid achter de woorden.
En ergens onderweg zijn we dat vermogen kwijtgeraakt, we zijn gewoon vergeten dat we dit vermogen bezitten.
Want tijdens een baarmoederlezing gebeurt iets zo wonderbaarlijks dat ik het moeilijk kan omschrijven zonder het tekort te doen.
Het is alsof een vergeten bibliotheek haar deuren opent...de verhalen stromen...niet alleen van jou...ook van de vrouwen die jou voorgingen...van keuzes die nooit gemaakt werden omdat het niet kon...van talenten die nooit volledig geleefd werden...van verlangens die te lang hebben gewacht.
Wijsheid die al die tijd geduldig aanwezig bleef.
Sommige vrouwen beginnen te huilen omdat iets wat ze altijd gevoeld hebben eindelijk een plek krijgt.
En dat is misschien het meest bijzondere aan een baarmoederlezing: ze geeft je niets wat niet al van jou was.
Ze voegt niets toe, ze ruimt op: de ruis, de twijfel, de stemmen van anderen totdat alleen jouw eigen waarheid, jouw eigen stem overblijft.
Een waarheid die vaak veel ouder is dan je huidige leven en veel wijzer dan je angst.
Misschien voelen daarom zoveel vrouwen zich vandaag aangetrokken tot dit werk.
Niet omdat ze op zoek zijn naar nog meer antwoorden maar omdat ze het zoeken moe zijn, moe van te horen hoe ze zich voortdurend moeten verbeteren, moe van te denken dat ze nog iets moeten leren of moeten groeien.
Diep vanbinnen voelen ze dat er iets op diepers op hen wacht. Dat niet buiten hen ligt, maar in hen, in hun eigen lijf, in hun bekken.
Wie hier nieuwsgierig naar wordt, vindt hier meer informatie over mijn werk https://www.siacabanel.be/womb-whisper.
In die stille plek waar hun eigen wijsheid al die tijd heeft liggen wachten.
De oude tempels zijn verdwenen en de orakels zijn verstomd maar de poort werd nooit gesloten...ze leeft verder in elke vrouw.
En soms is het voldoende om één vraag of één thema aan te reiken, één moment van diepe, echte aanwezigheid...en de poort gaat weer langzaam open.
Alsof de vrouw achter de troon zich omdraait, je aankijkt en dan zachtjes zegt:
"Daar ben je, eindelijk!"
Hipsy Nederland
Hipsy België
Hipsy Spanje
Hipsy Frankrijk
