Het is elf uur 's avonds als je beste vriendin belt, in tranen om een ruzie met haar partner. Je luistert, stelt vragen en legt een uur later moe maar tevreden je telefoon weg. Fijn dat ik er voor haar kon zijn.
Een paar dagen later blijft een vervelende opmerking van je collega door je hoofd spoken. Je pakt je telefoon en scrolt naar diezelfde vriendin. Je vraagt je af, zal ik haar bellen? En dan leg je telefoon weer weg. Ze heeft het al druk genoeg. Ik kom er zelf wel uit.
Als jij altijd de sterke bent
Misschien herken je deze rol wel. Je hebt nooit bewust besloten dat jij degene bent die alles opvangt. Je bent er langzaam in gegroeid en je weet eigenlijk niet beter. Je kunt goed luisteren, houdt je hoofd koel als het spannend wordt en ziet snel wat er nodig is. Mensen weten je te vinden en je bent er ook graag voor hen.
Ondertussen vind je het zelf veel lastiger om hulp te vragen. Je vertelt pas dat het niet goed met je ging, als je het alweer hebt opgelost. Of wanneer iemand vraagt hoe het met jou gaat, vertel je iets, maar niet alles en voeg je er snel: maar het valt allemaal wel mee.
Zo wordt het steeds vanzelfsprekender om er voor anderen te zijn en zelf door te gaan. Als jij ergens mee zit, houd je het voor jezelf of probeer je het eerst zelf op te lossen.
De invloed van wat je vroeger hebt geleerd
Hoe makkelijk je hulp vraagt of juist alles zelf probeert op te lossen, heeft te maken met wat je vroeger hebt geleerd.
Misschien groeide je op in een gezin waarin veel speelde en voelde je goed aan wanneer je beter even niets kon vragen. Misschien ben je de oudste en hielp je al jong mee. Of er speelde thuis helemaal niet zoveel en je kreeg juist waardering omdat je zelfstandig was en je eigen boontjes kon doppen.
Als kind merk je al snel welk gedrag wordt gewaardeerd. Als je vaak hoort dat je zo zelfstandig bent, leert om rekening te houden met anderen of gewend raakt om problemen zelf op te lossen, neem je dat gemakkelijk mee in je volwassen leven.
Waarom hulp vragen en ontvangen lastig kan zijn
Waarschijnlijk zijn er genoeg mensen bij wie je terechtkunt. Een goede vriendin, je zus, je partner. Toch is het lastig om daadwerkelijk hulp te vragen of aan te nemen.
Je bent gewend om eerst zelf een oplossing te zoeken, zegt al snel het lukt wel als iemand hulp aanbiedt of maakt wat er speelt kleiner dan het voor je voelt.
Hulp vragen betekent ook dat je laat zien dat je het even niet weet of iemand nodig hebt. En juist dat kan onwennig zijn als jij meestal degene bent die anderen helpt.
Let de komende tijd eens op wat er gebeurt als iemand vraagt: kan ik iets voor je doen? Kun je iets uit handen geven? Hulp aannemen zonder je bezwaard te voelen? Of de aandacht even bij jou laten als iemand naar je luistert?
Geven gaat je waarschijnlijk makkelijker af dan ontvangen.
Als hetzelfde patroon steeds terugkomt
Wanneer je merkt dat je toch steeds weer in dezelfde rol terechtkomt, kan het waardevol zijn om te onderzoeken waarom die rol zo vertrouwd voor je is geworden.
In mijn praktijk Hart twinkeling begeleid ik vrouwen bij dit soort terugkerende patronen. Samen onderzoeken we wanneer zo'n patroon zichtbaar wordt, wat je op die momenten automatisch doet en wat je daarbij in je lichaam ervaart. Vervolgens zoom je uit naar waar je deze manier van doen van kent en welke rol je gewend bent geraakt in te nemen.
Een familieopstelling kan dan inzichtelijk maken welke plek je inneemt, voor wie je veel draagt en wat er gebeurt wanneer je daarin iets verandert.
Door een patroon beter te leren kennen, ga je het eerder herkennen wanneer het zich opnieuw aandient. Daardoor ontstaat ruimte om iets anders te doen, zoals hulp aannemen, eerder vertellen wat er bij jou speelt of iets uit handen geven.
Sterk zijn en voor anderen klaarstaan zijn mooie kwaliteiten. Je hoeft ze niet los te laten. Er mag iets bijkomen: ruimte om zelf te ontvangen, te delen wat jou bezighoudt en iemand dichtbij te laten komen wanneer jij steun nodig hebt.
Maddy Bolhuis
Hart twinkeling
