Wat een reis! Niet per se fijn te noemen - het was intens - wel heel bijzonder en belangrijk. Ik onderneem en onderzoek veel op het gebied van spirituele ontwikkeling, maar niet eerder was het zo krachtig als de truffelceremonie. Niet eerder bracht het me zo sterk van mijn - zelf gefabriceerde en onbewust zo gekoesterde - (voet)stuk. Alsof ik uit mijn hoofd naar beneden tuimelde, zo de draaikolk van mijn emoties in. Daar was alles tegelijk en tegelijkertijd een niets, een stilte, een plek waar ik thuiskwam. Het was niet eng of bedreigend, het was vriendelijk en omarmend. Een middag waarin ik eindelijk de tranen kon laten vloeien die al zo lang ommuurd in mij lagen te wachten om te kunnen stromen. De ceremonie laat alles weer stromen.
De reis gaat ook nu, na enkele weken, nog door en vraagt om overgave, zachtheid, lichtheid. Tijdens de ceremonie gegeven door Frederique. Met haar zachte, lichte en gracieuze manier van zorgen voor liet ze me zakken in mezelf, gaf ze me het vertrouwen om de reis te aanvaarden. Het was moeilijk voor me om te ontvangen, dat werd heel duidelijk. Ik weet waar dat vandaan komt, dat drong zich met koeieletters aan me op tijdens de reis, als een tsunami aan oude en nieuwe herinneringen, patronen, gevoelens en inzichten spoelde het door me heen. Is het daarmee weggespoeld? Nee, het golft nog door, maar voelt veel lichter. De intentie die ik zette voelt beantwoord. De hele ervaring voelt als een kado aan mezelf. Een kado dat ik nog steeds aan het uitpakken ben. Dank je wel!
Lees meer
25 november 2025 om 11:53