Sammensa (Oktober)

Over dit evenement

'sammensa’ is een samenkomst van Nina Elise en Sven Signe waarin we iedere maand op inspirerende locaties een plek creëren om ‘samen, als mens, aan tafel te gaan’.

Het woord ‘sammensa’ is een samenvoeging, afkomstig van het (Middel)Nederlandse woord ‘sammen’ — de etymologische voorloper van ‘samen’ — en het Latijnse woord ‘mensa’ wat staat voor tafel, gelijkheid en het ritueel van eten. De tafel als plek waar we ‘opnieuw’ aanschuiven, de hoop voor de wereld weer proeven, waar we niet herkauwen op het verleden maar zorg dragen voor wat wenst te ontkiemen in een tijd die het momenteel hard nodig heeft. In het woord ‘mensa’ zit ook het Nederlands woord ‘mens’ wat eveneens duidt op het ‘samen mens’ mogen zijn aan de mensa (tafel). De symbolisatie voor de eenvoud van wat we beogen; samen aan tafel gaan vanuit de wens om ons menselijk leven te herinneren middels de gerijpte receptuur van gemeenschap.

Dus, ‘kom, kom, wie je ook bent!’, schuif aan, weet je welkom!

‘We brengen ter berde de receptuur van onze verwantschap in de simpele geneugten van het samen-zijn. We nemen onze gevlochten manden mee, gevuld met poëzie-boeken, verhalen, instrumenten, bordspellen, huisgemaakte lekkernijen en schuiven allemaal aan rondom de kachel in een oude Engelse Dubbeldekker. De ene reciteert een vers terwijl de ander aandachtig proeft van de thee. Boeketten van wildebloemen worden geplukt maar ook de dag, kinderen dartelen opgetogen rond terwijl oudere mensen verhalen oprakelen doorvoed van wijsheid. We sprokkelen hout opdat het vuur ons verwarmd wanneer de ondergaande Zon ons herinnert aan de tijdloosheid van een gemeenschappelijk bestaan. Een ieder deelt wat hij te geven heeft en dat is meer dan genoeg, tezamen maken we het feestmaal. In deze tuin ontkiemen geen landgrenzen, nationaliteiten of andere ideeën over hoe we verschillen, op deze vruchtbare Aarde is er alleen gedeelde grond onder onze voeten. Iedereen is welkom. Terwijl het maanlicht door de takken begint te schijnen en het vuur in de verte nog knappert zuchten we eens diep in ontzag voor dit overweldigende Mysterie…eens meer voelen we wat het betekent om levend te zijn.’

De uitnodiging is dan ook simpel, neem mee wat jou voedt. Wij zorgen voor de organisatie, een warme pan soep, vers brood, mooie thee en omlijsten het geheel met een intentionele bedding. Hoewel nagenoeg alles wat op het bord verschijnt zich ontvouwd in het moment kent het menu van de dag een vaste indeling. We openen tezamen, met een gebed, een gedicht of een korte inleiding en openen zo de maaltijd met een gedeelde focus op wat wezenlijk is. Om ervoor te zorgen dat er genoeg te eten is voor de hele groep vragen we aan iedereen om een bijdrage te leveren aan de maaltijd door zelf een plantaardig gerecht of lekkernij in te brengen. Vergeet ook niet om de picknickmand te voorzien van je favoriete dichtbundels, geschreven werken, instrumenten of andere geestelijke brood(kruimels) welke je graag in verbinding brengt. Wanneer ieder zijn knapzak vult met dat wat hem voedt dan zullen we samen in overvloed verblijven. Of je nu een jonge loot bent en net aan je levenswandel begint of inmiddels zelf een goed gerijpte boom bent en hier en daar wat wankelt van ouderdom, iedereen is welkom! Dus, laat ons tafelen! Disgenoten! Laten we samen roeren in de collectieve ketel om een nieuwe tijd te bereiden waarin we de zoetigheid van het leven weer op de tong kunnen proeven.

‘Met de tafel als ons midden, is er niks wat nog tussen ons in staat.’

We zien ernaar uit om samen aan tafel te gaan, sven en nina